یه پست کاملا مردانه

روز مرد بر تمام نامردان محترمه مبارک باد

امروز که در آن هستیم به قولی روز پدر و به قول دیگری روز مرد است که جا دارد از همین تریبون تبریکات فائقه و کامله خود را به تمام مردان روزگار اعم از سبیل دار و بی سبیلش عرض نموده و همچنین به تمام نامردان نیز که در این روز با کادوهای خویش، دل مردان را بیش از پیش به دست آوردند دست مریزاد بگوئیم.

به نظر اینجناب، بخشی از عادتها و مراسیم این ایامِ نامگذاری شده، زیر سر این کشورهای اجانب اعم از این انگلیس پدر سوخته و یا چین سوسک خور بوده که هدف عمده آنها نیز خالی کردن جیب مردان این مملکت و به فروش رساندن جنسهای بنجل خویش است.

 شما فرض کنید مردی در این مملکت ازدواج کند هر ساله می بایست در مناسبتهای زیر کادو تهیه کرده و دست به سینه تقدیم نماید :

مراسم سالگرد عقد، مراسم سالگرد ازدواج، مراسم روز زن، مراسم روز مادر، مراسم روز مادر زن، مراسم روز پدر، مراسم روز پدر زن، مراسم روز دختر (خواهر) مراسم جشن تولد همسر، مراسم جشن تولد همسر (به روایت تاریخی دوم)، مراسم جشن تولد تک تک فک و فامیل درجه یک و درجه دو، مراسم بچه زائون تک تک فامیل، مراسم پاتختون کل فامیل مرد و همسر و هزاران مراسیم دیگر که بیانش در این مجال نمی گنجد.

در تمام مراسیم فوق این مرد بیچاره ست که می بایست از جیب مبارکش بسلفد و با خرید کادوهای رنگارنگ و اهدای سکه های جورواجور، مردانگی خود را به اثبات برساند.

اما امروز روز دیگری ست. چرا روز دیگری ست؟ چون این تنها روزی ست که خانمها دست به جیب خود یا باز جیب مبارک همسرشان می کنند و برای ایشان برای یک بار در سال هم شده کادو می خرند.

اما اغلب تبعیض جنسیتی فاحشی در نوع کادوهای تهیه شده برای مردان و خانمها دیده می شود. خانمها اغلب به کمتر از سکه و طلا رضایت نمی دهند ولي از آنجا که نوع اجناس مناسب برای آقایان محدود و خرید برای آنها اغلب سخت و دشوار است !!! جماعت اناث ترجيح مي دهند كه براي همسران  و يا پدران عزيزشان بیشتر جوراب، لباس زیر و یا فوق فوقش یک ادکلن كادو بگيرند. بدانگونه که شاعر می فرماید:

                       امروز به نام پدران نام گرفت                زن رفت و ز همسر خودش وام گرفت

                      هر مرد در این روز بدیدم، کادو              جوراب، لباس زیر یا مام گرفت

 و یا شاعر در بیت دیگری می فرماید:

 روز مرد است و عجب! کادوی ما نایاب است      گر چه این دُر گرانقدر همان جوراب! است