نقدیّه

                            منتشر شده در : شیرازه (شماره ۶)

خواست از من تا بگویم سردبیر                              نقد شیرازه به طنز و نیش­دار

گفت باشد جانت ایمن، غم مخور                            لطف کن ضعفش بفرما آشکار

چاقوی نقدت بکش لیکن بیا                                   چون سوسولان ژیگول! فرزانه­وار

نقد فرما لیک با فکر و خرد                                     ضعف و قوت­هایمان را کن شکار

گفتمش ای مردِ نیکِ خوب روی                              هیچ می­دانی چه می گویی برار؟

نقد شیرازه طلب کردن چنین                                  خود بیارد نقد در ذهنم به­ بار

اغلب نقّادها بر بام نقد                                          یا ِفتند از این کنار، یا آن کنار

تو کجا دیدی کسی نقدی کند                                 درنیارد از پدر جدّی دمار؟

تو کجا دیدی که نقدی گل کند                                  بر نخیزاند ز اصحابش هوار؟

تو کجا دیدی که نقطه قوتی                                   توی حرف و نقد ما آید به کار؟

ما فقط دنبال سوتی­های هم                                    بوده­ایم از بهر کسب اشتهار

آنچنان کوبیم بر فرقش لگد                                   تا نیاید زآن سپس وی اعتبار

یا بگویم از گروه دیگری                                        آن گروهی که بنامم پاچه­خوار!

توی نقد خود چنان مدحی کنند                               آنچنان، گویا به قصد انتحار

حال آدم را به واقع بد کنند                                     این گروه نان به نرخ روز خوار

هست یک دستمال توی دستشان                            مانع عیبند و نقص از انتشار

حال خواهی نقد آن هم با خرد؟!                              بهتر آن است تا بمانی تو خمار

از منی که هستم از این قافله                                  بر نیاید هیچ وقت این ابتکار

                                                                                                   کتابگذار اعظم