نمايشگاه نوردی

تقديم به ابي تقي زاده نازنين و احسان محمدي عزيزم

در سالگشت تولدم

اين قطعه در حقيقت شرح گوشه هايي از ماجراي سفر كتابگذار اعظم موسس و مرشد فرقه كتابگذاريه به دهستان طهران جهت  حضور در نمايشگاه بين المللي كتاب است.  در اين سفر ابي خان تقي زاده  به عنوان مشاور اعظم ايشان را همراهي نمودند . در بيان خصوصيات  مشاور اعظم تنها به موارد زير اكتفا مي كنيم :

كارشناس ارشد مديريت و برنامه ريزي راهبردي ( MIS )، داراي سابقه طولاني در ارائه مشاوره به روساي كتابخانه ها و مديران ارشد، خوش تيپ ، جسور، داراي قوه خارق العاده نطاقي ( يعني سخن راني ) و سحر كلام همراه با قوه بي نظير استدلال، جوان پسند و .........................

زمان : روز دوشنبه 16/2/1386 ساعت : 16

مكان : ريل پيما خانه ( يا همان راه آهن )

مشاور اعظم وارد ريل پيما خانه شده و رو به كتابگذار اعظم مي كند و مي گويد : سلام، سريعتر كارت شناساييتان را بدهيد تا سوار ريل پيما شويم . دير شده است !!!

كتابگذار اعظم ضمن پاسخگوئي به سلام مشاور اعظم سرخ و سفيد شده و براي اطمينان شروع به گشتن جيبهاي خود مي كند ولي پس از مدتي از گشتن خسته شده و خود را به گوشه اي كشانده و بر زمين مي نشيند و مثل بچه ها شروع به گريستن مي كند. مشاور اعظم از اين حركت كتابگذار اعظم تعجب كرده و تلاش مي كند تا ايشان را آرام نمايد. پس از مدتي موفق شده و در همان حالت از كتابگذار اعظم  مي پرسد : چه شده است ؟ به من بگوئيد .

كتابگذار اعظم كمي خود را جمع و جور كرده و با هق هق گريه مي گويد : خانم دکتر فرموده بودند كه اينفولانزا داريد . ما باورمان نمي شد.

مشاور اعظم با تعجب مي پرسد : اينفولانزا ديگر چيست ؟

كتابگذار اعظم ( با حالت گريه ) : اينفولانزا يك نوع بيماري است كه به دليل  انباشت زياد اطلاعات در ذهن و در نتيجه وبلاگ نويسي و وبلاگ خواني بيش از حد به وجود مي آيد و كم كم پيشرفت كرده و تبديل به آلزايمر مرغي و پس از آن آلزايمر كامل مي شود . من فكر مي كنم كه در مرحله آلزايمر مرغي هستم !

مشاور اعظم : از كجا متوجه شديد كه آلزايمر مرغي گرفته ايد ؟

كتابگذار اعظم : آخر فراموش كرده ايم كه سجل و برگه هاي هويتمان را با خودمان بياوريم .

مشاور اعظم : اي بابا ! با خود فكر كرديم حالا چه شده است ؟

كتابگذار اعظم صداي گريه خود را بلندتر كرده و مي گويد : حالا ما را ديگر به داخل ريل پيما راه نمي دهند. جواب كتابگذاران طهران را چه بدهيم ؟

مشاور اعظم : ببينيد اين نكته هميشه يادتان باشد كه وقتي ما را داريد غم نداريد. همين جا بمانيد وقتي اشاره كردم بيائيد.

مشاور اعظم به سمت كنترل چي بليطهاي ريل پيما رفته و بليطها و كارت شناسائي خود را به وي مي دهد و چيزي هم در گوشش نجوا مي كند. آنگاه كنترل چي نيز نگاهي به كتابگذار اعظم كرده و بين او و مشاور صحبت كوتاهي رد و بدل مي شود. پس از آن مشاور اعظم با دست به كتابگذار اعظم اشاره كرده كه سريعا به سمتش بيايد. در اين حالت مشاور اعظم بليطها و كارت شناسايي خود را از دست كنترل چي گرفته و از دروازه كنترل عبور كرده و از آنجا دور مي شود و كتابگذار اعظم نيز به سرعت خود را به دروازه رسانده تا از آن عبور كند. در حين عبور ، كنترل چي نگاه مهربانه اي به او كرده و آرام مي گويد : خدا صبرتان بدهد ! كتابگذار اعظم با تعجب و عجله خود را به مشاور اعظم رسانده و ذوق زده مي پرسد : چه به او گفتيد ؟ من را شناخت ؟ نه ؟

مشاور اعظم ( با لبخندي موذيانه ) : نه بابا! اينها فوت و فن كار ماست ! براي ما مثل آب خوردن بود !

كتابگذار اعظم ( با عصبانيت ) : بهرحال مي گوئيد به او چه گفتيد يا سفرمان را كنسل كنيم ؟ !

مشاور اعظم : هيچي بابا ! به او گفتيم دوستمان آن جاست ! الان مي آيد. گفت : پس چرا با شما نيست ؟ گفتم برايشان اتفاق ناگواري افتاده است. بسيار متاثرند. شرايط روحيشان خيلي بد است. الان مي آيند.......... همين !!!!!! او هم بنده خدا اظهار همدردي كرد

كتابگذار اعظم : بدجنس! چرا دروغ گفتيد ؟

مشاور اعظم : دروغ نگفتم! چه اتفاقي از اين دردناكتر كه شما در عنفوان جوانی آلزايمر مرغي گرفته ايد؟

كتابگذار اعظم بار ديگر زير گريه زده و مي نالد : راست مي گوئيد ! بدبخت شديم ! .......................................................................

زمان : روز دوشنبه 16/2/1386 ساعت : 30 : 16

مكان : در ريل پيما

ريل پيما هنوز راه نيفتاده و كتابگذار و مشاور اعظم در كوپه چهار نفره تنها هستند و منتظر دو مسافر ديگرند.

كتابگذار اعظم : آهاي مشاور جان ! حواست باشد اگر دو تا خانم يا آقاي احتمالا كارمند و همكار مشكوك به حرافي آمدند بايد كوپه پيچشان كنيم !!!

مشاور اعظم : كوپه پيچ ديگر چيست ؟

كتابگذار اعظم : آهان ! اصطلاح كوپه پيچ را ما درست كرديم و به معناي دک کردن فرد پرحرف و غیبت کننده از کوپه و جایگزین کردنش با انسانی خوش صحبت و بذله گوست !

مشاور اعظم : آن وقت خود ما هم كه همين شرایط را داريم . دو همكار حراف !!!

كتابگذار اعظم : عزيزم خودمان را نمي گويم ! ديگران را مي گويم !

مشاور اعظم : آهان! ( چشمك ) حواسم هست! شما آسوده باشيد !!!!!!!!!!!!

در همين زمان يك پيرمرد و پيرزن مسن وارد كوپه شده و بر روي صندليهاي خالي مستقر مي شوند. پيرمرد نگاهي از روي خشم به كتابگذار و مشاور اعظم كرده و به زبان تركي به خانمش چيزي مي گويد. خانم با تكان دادن سر حرفهاي پيرمرد را تاييد مي كند. پيرمرد سرش را از كوپه در آورده و فرياد مي زند : آهاي رئيس گطار ( قطار )

رئيس ريل پيما به سرعت خودش را به كوپه رسانده و مي گويد : چه شده است حاج آقا ؟ در خدمتم

پيرمرد : ببين من و اين خانم اعصاب درست حسابي نداريم. ( با اشاره دست به كتابگذار و مشاور اعظم ) اين دو تا هم حتما مي خواهند يك ريز صحبت كنند و ور بزنند . از شما خواهش مي كنم يك فكري به حال ما بكنيد ؟

رئيس ريل پيما : چه كار كنم حاج آقا ؟

پيرمرد : نمي دانم ! بهتر است آقايان را كوپه پيچشان كنيد !!!!!!!!

كتابگذار اعظم ( ذوق زده ) : اي بابا ! دمتان گرم ! اصطلاح كوپه پيچ چه زود جا افتاده است . ( رو به رئيس ريل پيما ) : آقاي رئيس! اصطلاح كوپه پيچ را نخستين بار بنده اختراع كردم!!!!

رئيس ريل پيما ( با حالت تمسخر ) : آقا جان درست است كه ما سال به سال يك كتاب هم نمي خوانيم ولي بي سواد كه نيستيم !  بنده مطمئنم كه اين اصطلاح نخستين بار در دوره اشكانيان توسط اشكاپوس براي ريل پيماهاي آن زمان ابداع شده است .

كتابگذار اعظم ( با عصبانيت ) : نه ! من قبول ندارم ! اين يك دروغ تاريخي بزرگ است !

رئيس ريل پيما : چي ! نفهميدم ؟ با رئيس ريل پيما بحث مي كني ؟ ديگر چاره اي براي من نگذاشتي ! ( آنگاه با فرياد ) : كوپه پيچتان مي نمائيم !!!!!!!!!!

زمان : روز سه شنبه 16/2/1386 ساعت : 00 : 8 ( پسا طلوع )

مكان : در خيابانهاي اطراف مصلي ( نرسيده به نمايشگاه )

كتابگذار اعظم و مشاور ايشان در حال پياده روي به منظورانجام ورزش صبحگاهي و در پي يافتن راهي براي رسيدن به درب نمايشگاه هستند. كتابگذار اعظم در حال خواندن شعر زير به صورت آواز است :

الا تهران الا ای زادگاهم

دوباره بر تو افتاده نگاهم

چه زیبا خاطراتی از تو دارم

منی که خسته از دوری راهم

ياها ها ها ها هاي امان امان حبيب من ( تحرير )

مشاور اعظم : اين شعر چقدر برايم آشناست. مطمئنم از اشعار مرحوم شهريار است !

كتابگذار اعظم : نه بابا! اين يكي رو كه خودمان گفتيم ! در طنزهاي قبليمان هم هست !

مشاور اعظم : نه بابا! مي گويم مطمئنم كه آن را شهريار گفته است !

كتابگذار اعظم ( با حالت ترديد ) : نمي دانم ! شايد راست مي گوئي ! مي ترسم اين آلزايمر مرغي ما عود كرده باشد !

مشاور اعظم : بله ! حتما همين طور است !

كتابگذار اعظم ( با عصبانيت ) : بله و بلا ! كي به نمايشگاه مي رسيم ؟

مشاور اعظم : كتابگذار اعظم جان ! شما فقط دنبال من بياييد !!! از راهي شما را مي برم كه يك خش هم بر كفشهاي مباركتان نيفتد.

كتابگذار اعظم ( نفس زنان ) : ببينيد ما نيم ساعتي مي شود كه اين مناره مصلي را مي بينيم . پس كي به اين مناره مي رسيم؟ جاني به تن نمانده و ديدار اين مناره ام (‌ از نزديك ) آرزوست !!!!!!!!!!!!!!!!

مشاور اعظم : بياييد جانم بياييد از اين كوچه شيب دار بالا برويم ! از اينجا كه بالا برويم ديگر مي رسيم !

كتابگذار اعظم و مشاور اعظم نفس نفس زنان و با دشواري خود را به انتهاي كوچه مي رسانند اما با شگفتي متوجه مي شوند كه كوچه بن بست است !!!!!!!!

كتابگذار اعظم ( با لحني خسته )  : پس چه شد ؟

مشاور اعظم به هيچ وجه خم به ابرو نياورده و مي گويد : هيچ اتفاقي نيفتاده ! مي دانيد ما فقط يك خطاي استراتژيك كرديم و يك كوچه را اشتباها جا انداختيم  !

سرانجام كتابگذار اعظم و مشاور اعظم خسته و بي حال خود را به درب نمايشگاه مي رسانند اما با تعجب متوجه مي شوند كه نمايشگاه تعطيل است و ساعت شروع آن از ساعت ده است.

كتابگذار اعظم : چرا  اين گونه شد ؟ اين طهرانيها چه دير از خواب بيدار مي شوند ؟!‌ احتمالا شبها تا ديروقت بيدارند ؟

مشاور اعظم : فكر نكنم ربطي به اين قضيه داشته باشد ؟

كتابگذار اعظم : پس چه ؟

مشاور اعظم : هيچ ! نمي دانم ولي حتما و قطعا هدف تصميم گيرندگان از اين كار مردم آزاري نبوده و نيست !

كتابگذار اعظم : پس به نظرت ما چهارپاييم كه آزرده شديم ؟

مشاور اعظم : اي بابا ! اين چه حرفي است ! از اين حرفها نزنيد ! دور از جان چهارپايان !!!!

كتابگذار اعظم : اصلا اين حرفها را بي خيال ! حالا چه كنيم ؟

مشاور اعظم : آهان ! من سه پيشنهاد دارم. يكي اينكه اينجا بمانيم و منتظر شويم تا درب نمايشگاه باز شود و دوم آنكه برويم دانشگاه محل تحصيلمان كه همين نزديكيهاست تا من كارهاي فارغ التحصيلي خودم را انجام بدهم و شما هم مي توانيد در اين مدت كتابداران و كتابگذاران آن جا را مورد تفقد قرار دهيد !

كتابگذار اعظم : خوب ؟

مشاور اعظم : خوب كه چي ؟

كتابگذار اعظم : پيشنهاد سومتان چه شد ؟

مشاور اعظم : گفتم ديگر !

كتابگذار اعظم : اما دو پيشنهاد بيشتر نداديد ؟

مشاور اعظم ( با نگاهي ترحم آميز ) : نه انگار حالتان بدجوري خراب است ! وضعیت آلزايمر مرغيتان دارد خطرناك مي شود ؟

كتابگذار اعظم ( با ترس و لرز ) : راست مي گوئي مشاور جان ؟

مشاور اعظم : آره بابا ! رنگتان هم بدجوري پريده است !

كتابگذار اعظم ( در حاليكه در حال سقوط بر روي زمين است ) : نگو ..............................

زمان : روز سه شنبه 16/2/1386 ساعت : 30 : 8 ( فرا پسا طلوع )

مكان : كتابخانه مركزي دانشگاه شهيد بهشتي

مشاور اعظم : خوب كتابگذار اعظم ، شما اينجا بمان . خودت را سرگرم كن من زود بر خواهم گشت !

كتابگذار اعظم : مشاور جان دستمان به دامانت ! بجنبيد ! اين شهيد بهشتيها مدتي است كه دنبال ما هستند! چكمان در همايش قبلي آنها برگشت خورده و گويا به خونمان تشنه هستند!!!!!!!!!!!! مي گويند كه يك شرخر اعظم هم اختصاصا براي دستگيري ساحت ملوكانه ما اجير كرده اند ! بين خودمان بماند اوضاع بدجوري خيط است ! مجبوريم ناشناس بمانيم !

مشاور اعظم : اي بابا ! چرا زودتر نگفتيد ؟ اشكالي ندارد! فوقش به محبس مي افتيد ديگر !!!

كتابگذار اعظم : نه بابا ! مي گوئيم مراقب خود باشيد يك دفعه چشمتان نزنند !

مشاور اعظم : بابا كار ما از اين حرفها گذشته است . اين عليا مخدرات هميشه ما را چشم مي زنند .............

كتابگذار اعظم : خيلي خوب ! برويد برويد و  زود برگرديد !

كتابگذار اعظم خود را با روزنامه ها سرگرم كرده و تظاهر به مطالعه مي كند. ناگاه چشمش به كتابداري مي افتد كه به سمتش در حركت است . آري چهره اين كتابدار براي كتابگذار اعظم كاملا شناخته شده است . او كسي نيست به جز احسان محمدی.  كتابگذار اعظم به سمت او رفته و مي