بی رُژی

  خبر کوتاه بود اما تکان دهنده :"بیشترین دارایی دختران مددجو کمیته امداد علیرغم فقر اقتصادی آنها، «لوازم آرایش» است! " (خبرگزاری ها)

آقا این خبر این قدر ما را تکان داد که تا مدتی خیلی ها گمان می کردند که مشغول انجام حرکات موزون و غیرموزونیم درحالی که نمی دانستند از شنیدن این خبر، ناخودآگاه دچار حرکات شبه منشوری! شده ایم. ریا نشود! ما از آنجا که بسیار از چشم زخم و این قبیل مسائل می ترسیم هر روز صبح مبلغی در حد وسعمان در صندوق صدقات سر کوچه مان می ریزیم تا مگر رفع بلا شود و چشم حسودان و عنودان قُلُپی از جایش دربیاید. حال بعد از شنیدن این خبر هر بار صبح که می رسیم پای صندوق صدقات محلمان! دست و دلمان می لرزد که این مبلغ ناچیزی که امروز به صندوق می ریزیم آیا می تواند هزینه رژلب یا ماتیک یکی از دختران بی نوا را تامین کند یا نه؟! و بعد که اعانه ناچیز خود را می بینيم و قیمت های سرسام آور لوازم آرایشی را که فاقد تسهیلات یارانه ای و تحت تاثیر نوسانات ارزی است در ذهن خود مرور می کنیم خجلتی عظیم و وجدان دردی عمیق سراپای وجودمان را فرامی گیرد. چه کنیم که بیش از این از دستمان برنمی آید. واقعیت آن است که اگر با این پول هایی که در صندوق می ریزیم، پول نان شب و خورد و خوراک مستضعفان هم جور نشود اتفاق مهمی رخ نداده است زیرا کم خوری ناشی از این قضیه سبب افزایش تناسب اندام و خوش تیپ تر شدن این عزیزان می شود و این همان چیزی است که اقشار مرفه با هزینه هزاران و حتی میلیون ها تومان به دنبالش هستند؛ در حالی که این گروه بدون انجام این هزینه ها بدستش می آورند! اما اگر اسباب آرایش و پیرایش فراهم نشود خطر عظیم ترشیدگی، جامعه را فرامی گیرد که از خطر سونامی و زلزله ده ریشتری هم وحشتناک تر است. در پایان پیشنهاد می شود که  فرهنگستان زبان و ادب فارسی ضرب المثل من درآوردی کتابگذار اعظم را به مجموع ضرب المثل های من درآوردی دیگران! اضافه کند که "چه بسیار از نان نخوردن نمرده اند ولی از بی رُژی بی شوهر مانده اند!"